Biografía:

Estudou no seminario de Mondoñedo e dedicou a súa vida ao ensino do galego e á creación poética. Traduciu para o galego textos de autores clásicos (Horacio, Teócrito, Tibulo). A súa poesía inscríbese dentro da corrente iniciada por Noriega Varela que se denominou humanismo paisaxista ou neovirxilianismo, que comparte con autores como Díaz Castro ou Crecente Vega. Na súa obra percíbese a pegada da poesía clásica, do saudosismo portugués e, en menor medida, do imaxinismo herdado de Amado Carballo e do creacionismo de Manuel Antonio. Os temas recorrentes na súa poesía son a dor existencial e a paisaxe. Antes da Guerra Civil publicou "Señardá" (1930), un poemario formado por sonetos nos que o tema principal é a dor; e "Corazón ao vento" (1933) onde hai unha maior abertura ao vangardismo. En 1947 aparece "Cómaros Verdes", primeiro libro publicado en Galicia logo da guerra, na que abandona a rima empregando preferentemente o hendecasílabo branco e na que se somerxe nun paisaxismo na que a soidade é un tema fundamental. En "Día a día" (1960) domina a actitude existencial con continuas referencias ao pasado nun ton grave e reflexivo. Con "Lanza de Soledá" (1961) volve ao soneto e a temática céntrase na anguria humana no medio dunha "noite" simbólica na que a contraposición luz/sombra ten unha grande importancia. Nese mesmo ano publica tamén "Nenias", poemas homenaxe a autores galegos e foráneos, modernos e antigos que van desde Catulo ata Rosalía de Castro.

Adicóuselle o Día das Letras Gallegas do ano 1986.